it must be heaven - elia suleiman

“bir orta doğu kara komedisi”. böyle tanımlamış tanımlayıcılar. ben tanımlamalardan bağımsız izlemiştim. izlemeden önce bildiğim tek şey filistin’e dair bir şeyler bulacağımdı. bulmak ve bilmek arasında hatırladım ki filistin bizim garip komşumuzun garip çocuğudur.

imgelerden çok etkilendiğimi söylemeliyim ama elbette hepsini tıkır tıkır çözemedim. hatta anladıklarımı yanlış anlamış olmam da epey muhtemel. izlerken çıkar çıkmaz popüler film yorumlama sitelerine göz atmayı düşünmüştüm ama sonra yapmadım. anladığım yanıma kârdır. iyi ki de bakmamışım. o zaman şu an başkasının ağzından konuşuyor olabilirdim. :)

film üç yerde geçiyor: filistin, paris, new york. şehirler değişiyor ama adamımız hep aynı duruşla bakıyor olaylara. karakterimiz çok yaşam dolu biri bence ama dışa vurmak konusunda pek becerikli değil. bir çocuk şaşkınlığı hep gözlerine oturmuş. o hayret filmin havasına çok yakışmış. dünyaya bakışı, insanlara, olaylara bakışında hep o hayreti görebiliyoruz. elbette “diğerleri” bunu fazlasıyla garipsiyor.

renkler, kareler, açılar çok içten. çoğu zaman kamerayı karakterin, yani kendi gözlerinin ortasına koymuş elia suleiman. hiçbir şeyi yüzüme vurmadan yavaşça aklıma yerleştirdi, tokat yemeden bazı gerçekleri fark etmenin nadir gerçekleştiğini düşünüyorum ve teşekkür ediyorum yönetmene ayrıca. ara sıra kahkahalarla gülüp sık sık gülümsedim izlerken, ağlanacak hallere.

 filmde çok etkilendiğim sahnelerden birinden bahsedeyim: yanılmıyorsam fransa’daydı, karakterimiz taksiye biner. taksiciyle nerelisin muhabbeti edilir. ayrıca bu sahne karakterimizin sesini duyduğumuz nadide sahnelerdendir. adamımız filistinli olduğunu söyleyince taksici heyecanla eşini arar. “ne oldu tahmin bile edemezsin, arabama filistinli biri bindi” minvalinde coşkulu coşkulu anlatır. karakterimiz sakin sakin olayları izler, ki bence taksicinin bu hareketine anlam veremez.

alın size kara komik dehşet işte. filistin diye bir vatan var ama nasıl göz ardı edilmişse artık oraya ait bir şey görünce nadir eser bulmuşçasına heyecanlanabiliyoruz. haksız da sayılmayız. çünkü filistinliler artık amerikalı, filistinliler artık fransalı, filistinliler artık türkiyeli. ama kesinlikle amerikan, fransız ya da türk değiller. umarım olmazlar, olmak zorunda kalmazlar. çünkü bir yerde yaşıyor olmak sadece coğrafyaya dair bir mesele fakat yozlaşmak, “başka”yı benimsemek apayrı.

 filistin diye bir yer vardı, hâlâ var. hep olsun isterim.