marriage story - noah baumbach

günlerdir buralara uğramadım. bomboş vaktim varken değil, genelde işlerim varken böyle şeyleri araya sıkıştırmayı seviyorum çünkü. seviyorum demeyeyim de, öyle alışmışım. ama tembellik etmedim, bu filme dair ne yazacağımı biriktirdim hep kafamda. buyurunuz.

marriage story, izlediğim en gerçekçi filmlerden biriydi. bu kadar az kişiye odaklanmasına rağmen karakterlerin bana iyi geçtiğini düşünüyorum. özellikle ilk sahnelerdeki detaylar, iki insanın birbirini ne kadar iyi tanıdığını gayet açık ifade ederek ideal evlilik formülünü veriyordu. herhalde insan kendini kendinden iyi tanıyan biriyle pekâlâ geçinebilirdi. geçinmeliydi. filmden bunu bekledim, sonuna kadar bekledim. umduğum bir son değildi açıkçası, ama hayal kırıklığına uğradığımı da söyleyemem. eksikti sadece. bir şeyler eksikti. her şey son derece normaldi, buna bozulmuş olabilirim. dedim ya, realist işte. bir evlilik hikayesi izledik, bir evlilik masalı, evlilik efsanesi değil.

filmi izlerken açık açık taraf tuttum. erkeğin tarafını tuttum. bence iki taraf da haklıydı fakat ne bileyim adam bazı şeylerin farkında değildi ve belki de bu yüzden ona acıdım bilemiyorum. bir de çocuğumuz var tabii, anneannemiz var, avukatlarımız… hepsi ayrı ayrı üzerlerine düşenin farkındalar. hepsi ayrı ayrı yaşamak meşgalesinde.

yine filmi anlatma hatasına düşmek istemiyorum, o yüzden kısa keseceğim. film bana bildiğim bir gerçeği hatırlattı: gerek aşkta (eğer gerçekten aşk diye bir şey varsa, bu ayrı bir tartışma konusu), gerek arkadaşlıkta, genel olarak ikili ilişkilerde olay tahammül seviyesinden ibarettir. karşılıklı tahammül. bir taraf tahammül edememeye başlamışsa geçmiş olsun. sevgi, saygı, güven bir yana; tahammül bir yana. ama bilinçli bir tahammül olmamalı bu. adı tahammül olmamalı yani kişi nezdinde. kıyamamak olmalı, anlamak olmalı, karşı tarafı her şeyin üstünde tutmak olmalı ama tahammül olmamalı. kişi bunun tahammül olduğunu düşündüğü an tahammül edememeye başlıyor çünkü. filmde de çiftin arasında gelişen olayların bu doğrultuda ilerlediğini düşünüyorum. kadın adama tahammül ettiğini anladı ve tahammül etmeyi reddetti. boşuna yordular, yoruldular ama sanırım çok şey öğrendiler, çok şey öğrettiler.

tahammül ettiğini anlamak kadar zor bir durum varsa o da tahammül ediliyor olmaktır herhalde. tahammül edildiğinin farkında olmaktan bahsetmiyorum bile. büyük yıkım! bilemiyorum. buradan atıp tutmak kolay tabii ama…

bütün bunların ötesinde, emek verince o tahammül geri kazanılır diye inanıyorum. inanmak istiyorum. keşke filmde kadınımız o kadar bencil davranmasaydı, keşke daha çok dinleyip çaba harcasaydı. evliliği kurtarmaya değer miydi bilmiyorum ama en azından çabalamaya değerdi. mutsuz bir son değil izlediğimiz bana göre, gayet normal bir son fakat hikaye bambaşka olabilirdi. olmamış, filmcilerin paşa gönlü böyle istemiş. emeği geçenlerin canı sağ olsun, daha ne diyeyim?